Hieronder 'n ervaringsverhaal:

"Heb nu enkele malen ’n deel mogen uitmaken binnen ’n uitvaart. Zo ervaren dat deze ‘combinatie’ ’n integer toegevoegde waarde heeft. Wat ‘k als zeer intens mooi heb ervaren is de zeer persoonlijke betrokkenheid van allen bij ’t loslaten van ’n geliefd mens.

Vanaf ’t moment dat de geliefde overledene in ’n dichte kist ligt, ben je hem/haar al kwijt. Dat moment van de kist sluiten is zo intens heftig. Je ziet hem/haar niet meer, kan niets meer aanraken, voelen.

Bij deze ‘combinatie’ moet de kist gedragen worden tot in de rouwcaravan. Zo hou je tot ’t allerlaatste moment ‘direct’ contact.

In de rouwcaravan leg ‘k altijd ’n deken over de kist, voordat deze wordt vast gemaakt. Heb nu al mogen ervaren dat ’n zoon, ’n dochter mij hielp met de deken over de kist te leggen. Als het ware nogmaals even je geliefde ouder toe dekken. Dat is zo mooi, zo vertederend, die zorgzaamheid tot op ’t laatste moment.

Vervolgens komen de naaste mensen bij mij in de auto. Dit heeft steeds geleidt tot ’n zéér integer en intiem moment, waar binnen ’t verdriet gedeeld wordt. Verdriet, machteloosheid, boosheid, gelatenheid, ’n lach, ’n traan, ’n droom, . . . .  .

Alles passeert gedurende de laatste rit van huis naar de laatste rustplaats. De afstand tussen de nabestaanden en overledene is zéér klein. ’T is goed de laatste weg.

Ervaar bij me zelf dat dit kleine fragment binnen ’t rouwproces, ’n heel mooi moment is!"  Berry