. . . 'n verhaal . . . . . . . .
Kijk, wie loopt daar?
Dat meisje met gekleurd haar.
Teuntje Sofie is haar naam.
Haar gezicht spiegelt zich in het raam.
Het raam lacht terug naar Teuntje Sofie.
Zij denkt; ”Morgen vier jaar, nu nog drie.”
Zacht lacht Teuntje Sofie terug naar haar lach
en ze denkt; ”Nog één nacht.
Dan vier ik het feest,
waar iedereen al is geweest.
Behalve ik nog niet.
Niemand die dat ziet.”
“Niemand die dat weet.
Iedereen die het weer vergeet
om vier jaar te willen zijn.
Want vier jaar is zo fijn.”
“Ik mag op mijn fiets naar school.
Pap zegt; ’je bent zo cool.’
De juf is lief, de kinderen zijn blij.
Ik sta te huppelen in de rij.”
Vier jaar opent deuren.
Deuren die kleuren en geuren.
Vrolijk vliegen door de lucht,
op de giraffe, haar zucht.
De giraffe is mijn moeder, mijn mama.
Zij kijkt naar me en roept;”Ga !”
De wereld in huppelen als een mooi mens,
vliegen als een vlinder door een nieuwe grens.
Vandaag wakker gemaakt door de stralende zon.
Mijn papa en mama zongen terwijl de dag begon.
Vier jaar oud, vandaag is de dag,
waar ik zo lang naar uit zag.
“Liefste, mijn liefste”; zegt mama.
Ik kijk, ik denk, ik lach, ik sta.
“Jij bent mijn hartendief”; zegt papa.
Ik huppel, ik vlieg, ik loop, ik ga.
Ik spring in de tijd.
Tijd is net een trein die rijdt.
Langzaam en dan weer snel.
Heen en weer, net een spel.
Samen ontbijten, dan koffietijd en wachten.
Naar opa en oma smachten.
Zij zijn zo mooi, lief en oud.
Zij hebben een hart van goud.
De bel gaat, mensen komen binnen.
Kaarsjes uitblazen, het feest gaat beginnen.
Iedereen geeft kadootjes en kusjes.
Het feest is gezellig en knusjes.
De zon gaat zakken in de zee.
Zij neemt mijn dromen mee.
Zachtjes sluiten mijn ogen zich toe.
Ik ben blij en ik ben moe.
Mama zegt;”Slaap lekker en droom zacht.”
Ik denk; ‘Dit was mijn dag waar ik op had gewacht.’
Ik droom, ik ben blij, ik sta,
ik vlieg, ik huppel, ik ga !